Vijf jaar Fanteyfare: dat is toch een reden om te feesten... zo vond het bestuur van de Fanteyfare enige maanden geleden.

De artistieke leiding bezon zich enige tijd over een geschikt format en geïnspireerd door de Proms, werd de Night of the Folks op poten gezet.
De dirigent stak zowat elke vrije minuut in het componeren van nieuwe arrangementen en de Fanteyfaristen staken nog een tandje bij: vier maanden lang was het zwoegen en zweten om een volledig nieuw programma in elkaar te boksen.
Vijf gastzangers (hoeveel zullen het er zijn als de Fanteyfare 10 jaar bestaat?) verklaarden zich bereid om mee te werken... en zo kwam het volgende programma tot stand:

• Ouverture
• 't Smidje
• De wei
• Solo
• Marie Plansjee
• Amerika
• The great song of indifference
• Twee ogen zo blauw
• Que sera, sera
• Solo
• Lichtjes van de Schelde
• Mandolinen zingen zacht in Nicosia
• je betekent niet als niemand om je geeft
• Wat zullen we drinken
• Wild Rover
• Solo
• I'm into Folk
• 76 Trombones

De Fanteyfare (in groot folklorische bezetting) speelde dit klaar samen met:

• Soetkin (van o.a. Laïs, Ambrozijn en Urban Trad, nu van de Fanteyfare)
• Roland (meestal met gitaar en mondharmonica, nu met de Fanteyfare)
• Irene Carpentier (klassiek geschoold, net als de Fanteyfare)
• Guido Belcanto (koning van het levenslied, nu in "Het leven zoals het is: Fanteyfare")
• Philippe Robrecht (Iers, volks, en nu met groot folklorisch orkest: de Fanteyfare)
• en Raf Coppens (standing up, met een zittende Fanteyfare)

Het moet gezegd: van bij de eerste klanken was het publiek één en al oor. De met rozen getooide muzikanten vingen de aandacht van de toehoorders van bij de eerste noten en meer dan twee uur lang waren ze geboeid en begeesterd door de magische krachten van de muziek.
Voor herhaling vatbaar? Zeker en vast (al zal onze dirigent nu toch wel even tijd nodig hebben om te bekomen van al dit werk).

Het mooiste compliment kwam van de gastzangers: ze hadden - net als de Fanteyfaristen - met volle teugen genoten van het feest: het was echte muziek, die kwam uit het enthoesiasme van elke muzikant. Dat niet elke noot even zuiver of correct was, nam het publiek er graag bij... een beter dankuwel dan het applaus voor twee bisnummers, konden de Fanteyfaristen zich niet voorstellen.

Zonder de hulp van vele vrijwilligers zou het niet gelukt zijn: bedankt aan de mensen die de zolder hielpen opknappen (overigens: wie nog zin heeft: de afwerking kan zeker nog helpende handen gebruiken!), de mensen van de tap, het licht, het geluid, de kaartenverkoop, de schoonmaak, de regie, de catering...

The Royal Albert Hall? Here they come...

< Vorige