Samen met Boulet organiseerde 't Ey met de Fanteyfare een Baleynbal in de spiksplinternieuwe feestzaal van Elversele. En het mag gezegd: de Elverselenaren beseffen nog niet goed wat hen zonet enkele uren geleden overkomen is.
De 17-koppige folkfanfare (ja, sommige studenten lieten er zelfs enkele uren hun boeken voor in de steek) veroverde zonder problemen de harten van Elversele (en dat terwijl we het Eurosongfestival - dat overigens door Rusland gewonnen werd, mocht je hierin geïnteresseerd zijn - toch een geduchte concurrent mogen noemen).

Vooraleer van muzikale wal te steken, lieten de Fanteyfaristen zich onder kundige leiding van Koenraad, samen met de autochtone bevolking gewillig de kneepjes van het dansen aanleren: Scottish, Jig, Tovercirkel, ... in een mum van tijd hadden we de danspasjes onder de knie (intussen muzikaal geëntertained door Boulet-met-special-cister-guest).

De zaal was al snel gevuld met de wilde geur van muzikanten- en danserszweet... maar niets kon de Elverselenaren en enkele Fanteyfare-Boulettenfans nog tegenhouden. Bij de eerste tonen, gingen de beentjes spontaan aan het dansen. Enkele muzikale Boulettenpareltjes, afgewisseld met Folk voor groot Fanteyfare-orkest wisten het publiek moeiteloos in bekoring te brengen... ook dankzij onze semi-professionele geluidsman (en met 'semi' bedoelen we niet dat hij een HALVE professional is, wel integendeel, maar dat hij beHALVE professionele geluidsman, ook nog professionele fotograaf en belichter is... dankjewel Benny!).

Eén van de vele hoogtepunten was wellicht de polska, die - zo virtuoos uitgevoerd - de dansers met verstomming sloeg zodat hun benen elke dienst weigerde. Als verlamd en aan de (nog naar nieuw ruiekende) vloer genageld, vergaapte het publiek zich aan een opzwepende melodie. Kritikasters zouden zeggen dat deze dans te snel gespeeld werd, maar niets is minder waar: de reden waarom er toen geen dansers op de vloer stonden, had niets te maken met de snelheid, maar alles met de gedrevenheid waarmee dit huzarenstukje ten gehore gebracht werd.

De avond eindigde zowaar met een indrukwekkende apotheose: na een echt bis-nummer (dat komt ervan als je een steengoede eerste trompettist in je groep hebt spelen) kreeg het publiek (na meer dan 3 uur onafgebroken dansen) maar niet genoeg... met een 'the best of the fanteyfare' sloten de muzikanten uitgeput de rij op het einde van de polonaise waar iedereen zich uitgelaten aan overgaf.

De kassa was gesloten... de noten waren op... het was al na middernacht toen we in een ijltempo alles opruimden en de Fanteyfare-bus vulden met luidsprekers, statieven, kabels en andere noodzakelijkheden voor een dergelijk evenement.

Moe maar voldaan begaven de muzikanten zich huiswaarts... voor slechts enkele uren rust maar, want straks zijn ze nog te bewonderen in het park van Sint-Niklaas voor alweer een nieuw succesverhaal...

< Vorige		Volgende >