De spanning stijgt voelbaar. Naarmate het Fanteyfare drilweekend naderbij komt, wordt menig Fanteyfarist ongemakkelijk. Zo ook vorige vrijdag: bijna dertig aanwezigen speelden braaf en volgzaam de partituren en arrangementen. Dirigent Björn was duidelijk tevreden met zoveel vlijt en inzet... Waarom die laatste drie dan maar pas om zes uur 's ochtends de foyer verlieten?

Misschien zat die flamencozangeres er voor iets tussen? Zaterdag was een dag gedoemd om te mislukken. Greet kreeg het verbod om medische redenen om te spelen. Dus géén Lupa Luna. Agent Wander was nog niet rijp genoeg voor een volwasen concert dus gebeurde er iets waar iedere organisator van wakker ligt: het concert werd geannuleerd... Maar natuurlijk werd er gezorgd voor de eventuele argeloze bezoeker. De foyer werd omgetoverd in een jazzkroeg. Drie Winin' Boys en Peter, Leen en Griet vergastten de moedigen op plezante en minder plezante muziekskes. De sfeer bereikte explosieve hoogtepunten toen onze Lichtelf het achtergrondkoor vervoegde. De vrijwillige tappers konden amper hun tranen van ontroering bedwingen... Dat betekende dus: dweilen voor het concert van het Elias Nardi Kwartet.

Een kwartet aankondigen als een trio, het stond in de Zondagskrant. Is er iets mis met onze perscommunicatie? Maar goed, huisvriend Didier was ook mee en dit concert mag gerust memorabel genoemd worden. De afwezigen hadden ongelijk. De vier muzikanten brachten een virtuoos concert dat uitmondde in een orgastisch etentje dankzij koks van dienst Mien en Guido. Ook nog eens een extra pluim voor licht en geluid, of hoe een goeie techniek van geweldige muziek een onvergetelijk concertje kan maken... Dat dit weekend - zelfs met een tegenvaller van formaat - meeviel, mag weeral op de rekening van menig vrijwilliger geschreven worden. Vreywilliger: bedankt.
En Greet: op je tanden bijten en veel moed!
En nu: festivalleke organiseren...