Het ’t Eyweekend was eerder rustig te noemen. Een vrijdagje met veel Fanteyfaristen op de repetitie. Een ganse zaterdag werken op de zolder (jawel, er staat nu ook een toog…) en klaarzetten voor het concert met Uxía. En het was een mooi concert zondag! Een blij weerzien trouwens. Een zeer uitgebreide soundcheck kondigde een technisch probleemloos concert aan. Enkele tientallen liefhebbers hingen van in het begin aan de lippen van Uxía en de vingers van Sergío en Alejandro. Tot de krakgeesten langzaamaan terug bezit namen van één kanaal op de mengtafel. Iets wat heel wat mensen eerst niet echt door hadden, het begon heel stil. De decibelrijke ontlading in de vorm van een losbarstend geluidsonweer tijdens een van de vele magische momenten leek het concert vroegtijdig te saboteren.

Dan reken je buiten Uxía en het sportieve publiek. Iemand riep: ‘je bent een explosieve dame!’. Uxía en haar begeiders zadelden het paard weer en reden verder. Hoed af voor zoveel professionalisme… Twee bisnummers waren nauwelijks voldoende ("Slaap kindje slaap" zal nooit meer hetzelfde klinken...), dus werd er na het eten verder gejamd in onze foyer.

Wat veel mensen wel weten is dat wij onze vrijwilligers – als ze tijdens het werk een eetmoment overbruggen – ook eten geven. We staan er zelfs op dat ze aan tafel zitten met de muzikanten indien mogelijk. We hebben niet zoveel boodschap aan lieven, nichten, neven, buren van onze muzikanten. Zo ook dus met Uxía. Soms verloopt die maaltijd in twee shiften, onze backstage is niet zo groot. Toen de tappers en koks aan tafel zaten kwam Uxía voor hen een afscheidslied zingen. Kan het oprechter?

Vrijwilligers: jullie zijn gewaarschuwd. Ik ben ooit koorknaap geweest…

En volgend weekend? Ons huisorkest is weg… Geen concert in ’t Ey… Dat compenseren we met het volgende weekend twee concerten te organiseren… En wat voor concerten… Met een mengtafel die hopelijk hersteld is…