Luid, ja toegegeven… Misschien wel té luid… Deti Picasso kwam, zag en overwon. De gitarist bracht z’n Fender mee en die kon niet stiller… Anders kwam het timbre niet goed… Of je daar al dan niet begrip voor opbrengt laat ik in het midden. Maar lieve mensen, het maakt wel dat alles luider moet om de klank in balans te brengen… Maar het publiek was gewaarschuwd (sorry Nele), dat dachten we toch min of meer te hebben gedaan. Na een tijdje went zo’n geluidsmuur wel natuurlijk, daar schuilt ook het gevaar. En achteraf: moe, moe, moe. Persoonlijk wordt ik zo moe van luid. Sommige kwatongen beweren dat dat van de Petrus is, maar neen hoor… Misschien moeten we in de toekomst met labeltjes werken waarbij je duidelijk kan zien dat een concert een hogere geluidsniveau zal halen, misschien moet ik toch een DB-meter aanschaffen… We zullen er toch iets beter moeten over waken vrees ik…

Al een paragraaf ver en nog geen woord over de muziek zelf… Feest niewaar… Lekker retro ritmesectie, een viool die je niet mocht horen en een charismatische zangeres die je toch even meenam uit dit aardse tranendal. Later die nacht werd er nog gezongen aan den toog…

Deti was natuurlijk niet het enige vermeldingswaardige wapenfeit dit weekend… Er was een memorabele controle van onze subsidiërende overheid, een verjaardagsfeest van een nest vijftigjarigen, muziek op schoot, een uniek Ierse en Gaelic zanggebeuren, een ingetogen herdenking,… ’t Ey maakte weer heel wat mensen gelukkig.

Merci vrijwiligers.