Philip Vermeire… Het is niet echt een artiestennaam om mee ‘door te breken’. Vrijdagavond 4 juni verscheen de timide, schuttere jongeman uit het Leuvense op een toogconcert. Het podium staat opgesteld aan de toog, de belichting net als de geluidsversterking is summier en twee keer 30 minuutjes wordt het aanwezige publiek gevraagd om te luisteren. Of ze het nu goed vinden of niet. En jawel, opnieuw daagden bijna dertig luisteraars op die met plezier Philip een kans gaven. Die werd er zowaar zelf bijna stil van… ‘Amaai, jullie luisteren…’ Vreemde tijden wanneer eigenlijk evidente dingen een rariteit worden. Tijdens de pauze gaat schrijver dezes dan rond met de hoed en onverbiddelijk worden de eurocentjes uit je zak gebedeld. Om aan Philip te geven. Dertig jaar geleden zou men Philips muziek kleinkunst genoemd hebben. Mij deed ze denken aan Yevgueni en een beetje Lieven (wie kent die nog?). Gitaarfreaks zouden zich waarschijnlijk doodgeërgerd hebben, maar wie meeging in het verhaal en de poëzie van deze moderne bard wist z’n geest even bevrijd uit dit aardse tranendal. Recht in het gebrokenhartentranendal van Philip… Ja, de wereld wordt niet meer veranderd aan de toog van ’t Ey… Onze toog is een Baobab geworden… Uiteraard, om te sluiten, merci medewerkers maar ook merci luisteraar! U was een fijn muzikant én een fijn publiek.

En dan… Was er de folkmotorrit. Met dertien motards-folkliefhebbers, twee begeleiders met de wagen en Joppe reden we via doedelzakbouwster/muzikante Olle Geris naar de Eifel. Wat een fijne ontvangst bij Olle en wat een fijn weerzien. Een uitbundige jam met traktoren en grasmaaiers in fa en sol en dronken flitsende plaatselijke journalisten was weggelegd voor zaterdag. Zondag verliep ook fijn, tot het onheilsbericht kwam dat Pieter (van Klakkebusse) uit de bocht was gegaan bij het naar huis terug keren. Deze tiende rit (blijkt uit onze ’t Ey archieven) liep dus niet zo goed af. Bedankt Bart voor het uitstippelen van de fijne routes…

Ondertussen in ’t Ey… daar werd gewerkt door Mark en Luk. De centjes om onze club levend te houden, komen niet uit de lucht gevallen. We hebben ze ook niet gevonden in de Eifel… Zondag was er een verhuur met barbecue en muziek… merci Mark en Luk.

Volgend weekend? Vrijdag repeteert de Fanteyfare en zondag ben ik in ieder geval wreed nieuwsgierig naar Iain en Egbert. Het kan verrassen, dat kon ik in ieder geval reeds ontdekken op YouTube.