Skolvan in 't Ey. Al waren ze door het slechte weer anderhalf uur te laat, de 't Ey ploeg heeft al hetere vuurtjes doorstaan.

De Bretoenen speelden volgens sommigen te ééntonig, volgens anderen wilden ze geen contact met het publiek, nog anderen ontbraken vocale nummers... En om eerlijk te zijn, ook schrijver dezes en geluidsman van dienst dacht even tijdens het eerste deel: straks nóg een deel?
Tijdens het tweede deel kon ik echter ook moeilijk stil blijven staan achter de knoppen. Gilles (gitaar) en Régis (accordeon) legde een prachtig en correct getimed klankenpallet waarop Youenn (piston, soort geavanceerde bombarde) en Bernard (sax) duchtig met en tegen elkaar muzikaal van leer gingen. Ja, ééntonig naar onze hedendaagse normen. Toch wordt je na een tijdje meegesleept in deze bijwijlen bizarre traditionele muziek. Daarom hier een zeer klein en kort betoog. Mag het nog anders zijn?
Fijn toch dat deze muzikanten nog steeds hun eigen Bretoense muziek brengen op een méér dan professionele manier. Al zal de echte traditionalist dan weer aanstoot genomen hebben aan de jazzy sax en accordeon streepjes...
Het was een fantastische sfeervolle avond, véél dansend volk trouwens, met een orgastische zangstonde als orgelpunt. En de soep die op de grond viel...

Ondertussen werken we naarstig verder aan het secretariaat. Mark heeft de bekistingen dit weekend klaargekregen en Dave gaat morgen, dinsdag, schilderen. We werken nu aan 't Eyschrift...

En op gevaar af gecolloceerd te worden heeft onze programmator NOG één optreden op de agenda geplaatst... Jan (van De Nieuwe Snaar) De Smet vroeg of we op 27 november Earl Okin niet konden opvangen. Dit Engels fenomeen en lady-killer (met zijn gitaar en mondje) is een grote meneer in de angelsaksische muziekwereld. Al speelt de dag nadien Willem Vermandere in 't Ey; deze sit-down comedian konden we niet  aan ons podium voorbij laten gaan. En omdat Vermandere trouwens al uitverkocht is... Durf!