Zelfs de overstromingen gingen aan 't Ey voorbij. Intensief is het juiste woord om de afgelopen vijf dagen te omschrijven.

Woensdagavond hingen een vijftigtal grote en kleine kinderen niet aan de lippen van Bibiane (die ziek was) maar aan de lippen en vingers van accordeonist en verteller Yves Bondue. Met drie uit de kluiten gewassen vertelling maakte hij er een fijn verteluurtje van in onze gezellig ingerichte concertzaal. Soep van de voorzitter van de deelcultuurraad was de kers op de taart. De avond werd inderdaad georganiseerd i.s.m. de deelcultuurraad van Belsele.
Donderdag mochten we Valravn ontvangen. En bij Toutatis, we zouden ons best doen om te tonen dat een klein clubke ook grote groepen kan ontvangen. We huurden extra licht en smoor (rook voor de nederlandstaligen), stopten de muzikanten bij onze beste B&B, zetten onze jokers in de keuken in, onze beste tappers rukten uit, zelfs de toiletten werden nog eens extra gepoetst... Het werd een memorabel concert waarbij de professionaliteit van de muzikanten z'n schaduw wierp op het publiek. Ook de buren vertelden later dat het toch wel iets was wat ze niet gewoon waren van 't Ey: zo vreemd en zo luid... Dat laatste viel mee hoor (je weet dat we daar streng op zijn en o wat was die geluidsman blij toen hij de laatste nummers iets méér mocht dan 85 dB). De ijzige stem van Anna Katrin Egilstrød zinderde heel de nacht na.

Een wilde nacht bracht wat wilde kronkels en jams, maar de volgende dag stond alles weer in orde voor een theatermonoloog van Jo Decaluwe. De figuur van Damiaan werd tot leven gebracht... Mijn theaterkennis is niet van die aard om de prestatie van Jo te bespreken. Toch scoorden we weer in die zin dat we het juiste publiek hadden voor dit artistiek evenement. Deze keer georganiseerd i.s.m. de Belseelse culturele vereniging AVK.

Zaterdag stonden twee onbekende groepen op ons podium. En al was er langs alle kanten opgeroepen om niet buiten te komen wegens het noodweer, een vijftigtal muziekliefhebbers konden toch twee fijne groepen ontdekken. Homelands heeft nog veel te leren, maar heeft heel wat moois in petto. Op zanggebied kan de groep zeker presteren en nog evolueren. Spoor is een Nederlandse groep. Zij spelen bluegrass en countrygetinte melodiën en plakken daar zelfgeschreven Nederlandstalige teksten op. En opnieuw, bij Toutatis, het klonk nog ook. Spoor moet je echt eens meemaken. Presentatie, teksten, speeltechniek, ... het is allemaal erg afgewerkt.

En opnieuw doken we een korte nacht in voor een ontmoeting op zondagnamiddag met drie min of meer monumenten uit de muziek. Carlos Diaz, Juan Masondo en Koen De Cauter zijn grijze barden. Ze speelden een warm concert... Juan wist te charmeren met zijn bindteksten. Al was het soms technisch niet heel duidelijk wat er gebeurde.
Tussen de soep en de patatten is het laatste 't Eyschrift van dit jaar onderweg naar onze leden, moeten we een dossier afwerken voor de Vlaamse Gemeenschap, moet de keet weer gepoetst en wordt er opnieuw drie dagen feest georganiseerd...
Dank aan iedereen die dit bruisend clubje levend houdt.