Dat kan je wel zeggen. Johannes Wannyn brengt in deze drukke muzikale tijden iets wat je bijna niet anders kan dan omschrijven als kleinkunst. Moedig. Fijne liedjes in moeders taal over de pijn van het zijn… Het toogconcert was eigenlijk een huisconcert. Op drie handen kon je het publiek tellen. En ondanks de verkoudheid klonk Johannes’ stem fijn. Bovendien situeert z'n gitaartechniek zich een aantal verdiepingen hoger dan het gemiddelde uit de jaren zestig. In die jaren zestig zou deze jongen al lang ‘bekend’ zijn. Maar het zijn inderdaad andere muzikale tijden. Onze oren zijn anders, wat we te horen krijgen ook. Wat krijgen we te horen? Altijd ’t zelfde… Zelfs de openbare omroep duwt interessante programma’s, programma’s die je muziek leren kennen, naar onmogelijke uren. Er wordt zoveel goeie muziek gemaakt en toch horen we maar het topje van de ijsberg… Lady Gaga’s en andere Eva’s… Wij kunnen dus niet anders dan veel muzikanten laten optreden in ‘t Ey… Het tarten van zon en drukke agenda’s ten spijt. ’t Is natuurlijk altijd ‘te’. Te veel, te weinig, te luid, te stil, teveel doedelzak, te weinig doedelzak, teveel ukulele, te weinig ukulele, te bekend, te onbekend, te warm, te koud, te rood, te groen, te…

Zondag een bijna vol huis voor Amorroma, gelukkig maar. Blazer en zanger Jowan verdient beluisterd te worden. Geen octet (dat kunnen we niet betalen) maar meer dan een betoverend kwintet moet dat niet zijn. De engelenstem van Elly, de blues van oudspeler Tristan, de speelse harp van Sarah en de bas(is) van Vincent wisten twee sets lang te boeien. Een pracht van een concertje dat Wouter uit zijn pijp zal moeten lokken om het volgende zondag minstens even goed te doen…

Tot slot: dank vreywilliger…

Stijn sloot gisterenavond met de woorden: ik wist niet dat er zoveel kwam bij kijken…

Speciaal: dank vreywilliger die niemand aan het werk zag…