Vorige woensdagnamiddag vond hier de try-out-voorstelling plaats van "Muis is weg!", een theaterstuk op tekst van Monique Vermeulen in een regie van Norbert De Beule. Tussendoor 't Eyschrift 'af' schrijven... Vrijdag

Fanteyfare repetitie, zaterdag een heel erg fijne verhuur met twee concertjes. Het jubilerende paar had smaak... De Garre en Surpluz stonden op het programma. Het maakte het leed van de vrijwilliger een beetje zachter. Het blijft nog steeds een moeilijke denkoefening: met vrijwilligers een commerciële verhuur aanpakken. Je doet hier dan eigenlijk hetzelfde als een professioneel horecabedrrijf, maar je gaat naar huis zonder centen. 't Is te zeggen: de centen gaan naar dit huis. Het helpt ons om de verliezen van het concerten organiseren wat te compenseren.

Als we zelf een activiteit organiseren is het duidelijker: Je inzet als vrijwilliger is een wezenlijk onderdeel van die activiteit. Het concert vindt plaats dank zij de vrijwilligers. Zoals het concert van zondag. Erg gesmaakt door eindelijk nog eens een volle zaal. Wouter Vandenabeele is natuurlijk zelf een straffe muzikant, maar hij wist zich te omringen met virtuozen. De duduk van Ertan Tekin beheerste het concert, saz (Emre Gültekin), bas (Joris Van Vinckenroye) en Wouters viool 'melancholiënden' mee de nacht in. Het publiek genoot... en beloonde de muzikanten met een staande ovatie.
Spijtig van de knabbelende chipkes tijdens de eerste nummers.... Moet je daar ook weer al een regel voor opstellen? Geen chips verkopen bij gevoelige concerten? Is het een utopie een beetje inleving te verwachten van volwassen mensen (kindjes kunnen daar immers niets aan doen...)?

Stop gezaag. Ons Mien kwam koken voor de muzikanten en jawel, onze Koerdische en Armeense vrienden konden het erg smaken... Ook de vrijwilligers natuurlijk. Ja, wie blijft werken (en een eetmoment overbrugt) mag/moet mee aan tafel met de muzikanten. Geen lieven, managers of andere ballast deze keer. Geen gesprekken over KVR, facturen of te bouwen huizen, neen, wel over de lastige situatie van Koerden en Armeniërs... En Emre die vol ongeloof onze muziekclub beleefde en aanschouwde: 'Dit hebben wij niet in Turkije'...
Dank zij - weeral- al die dagen van de vrijwilliger hebben we tientallen mensen gelukkig kunnen maken. Bedankt bezoekers, muzikanten, huurders, gebruikers en vooral vreywilliger...