Gisteren is een vrijwilligster overleden. De meeste van jullie kennen ze niet. Bijna twintig jaar vrijwilligerswerk, daar kan je onmogelijk alles van weten. ’t Was in ’t Eynde dat ze een bepaalde periode regelmatig kwam helpen. Vooral poetsen (het doemwoord in ’t Ey. Het gebeurt en snel dan over zwijgen. De rijen staan niet dik voor die ‘ondankbare’ taak). Als ze kwam poetsen, bracht ze steevast suikertjes mee. Suikertjes die ze verzamelde wanneer ze in Aalst koffie ging drinken met haar dochters of vriendinnen. Die zak suikertjes werd dan in de backstage gedeponeerd. Jawel, muzikanten, jullie suikertjes kwamen (en komen nog steeds, voor eventjes) van Marie-Thérèse uit Aalst.

Ooit heeft ze ook eens getapt… Een pronte madam in een bruine kroeg (we waren toen zelfs nog geen triviaal kunstencentrum). Verwondert het je dat het poetslicht aanstond toen ik ’s nachts binnenkwam? Het was niemand opgevallen. Iedereen had zich best vermaakt in de felle halogeenlampen en met deze gastvrouw. "Met uwe muziek..." rommelde het regelmatig uit haar mond, maar ze had opgegeven de coördinator een degelijk leven in te duwen. Als ’t accordeon was moesten we haar trouwens verwittigen. Dat kon ze wel appreciëren. Haar bezoeken werden schaarser met het ouder worden, maar in gedachten volgde ze dat bizarre verhaal van ’t Eynde en ’t Ey.

Maar voor haar is ’t einde nu gekomen. Eerder onverwachts… Geen suikertjes meer voor de backstage, geen vervallen koekjes, geen versleten handdoeken, geen rode barkrukken uit een Haalterts hoerenkot, …

Een hoofdstuk is geschreven, een volgende vangt aan…

Morgen verwelkomen we Joanna en Mat, krijgen we een controle van onze subsidiërende overheid en er is een verrassingsding dat al verklapt is. Zaterdag speelt het Orquesta Tanguedia voor onze vrijwilligers die ons niet onderaan hun drukke kalender hebben geplaatst…