Bijwijlen klonk het als een volwassen pijporgel, de drie doedelzakken van Griff. En ze kunnen het nog. Geen evidentie om met drie verschillende doedelzaktypes coherente avontuurlijke muziek te maken.

De ritmesectie (mmm ja…) bestond uit accordeon en gitaar. ’t Was dus een fijn concertje én een fijne avond.

De volgende dag speelde onze Fanteyfare bij de viering van jaar Sinbad. Wij wisten het al langer, maar een pauze van bijna twee uur is niet goed voor de concentratie. Toch wist de strak gediciplineerde en streng gedirigeerde concertgroep telkens weer opnieuw samen te beginnen en samen te eindigen…

De volgende dag was het voor sommigen vroeg vroeg. Ja, een concertje organiseren is voor ons een ernstige job. Gan San en de Berbers waren echter wat laat. Toch speelden zij een verbluffende en bijwijlen luide (met schaamrood: 100dB piek…) set. Versterkers op het podium is altijd gevaarlijk… Maar kom, terug naar het inhoudelijke: verbluffend! Kopen die cd als hij verschijnt in november!

De aanvraag voor erkenning door de Vlaamse Gemeenschap is ondertussen ook binnen, nu opnieuw een tijdschrift schrijven en het volgende dossier: wat gaan we volgend jaar doen…

Volgend weekend alvast maar één concertje… Een Sjapoo Concert vervangt de toogconcerten… En het eerste met bluesgitarist Guy belooft een topper te worden…