We kunnen het nog… Veel vrijwilligers zullen zich nog herinneren hoeveel werk een concert, een festival of een verbouwing is… Het fijne was dat we d’er hier altijd invlogen met een team, een groep van mensen, doordrongen van de goeie spirit: we gaan d’er hier een lap op geven. En een professionele lap. De caféconcertjestijd is al lang voorbij… Ik herinner mij nog levendig het moment -de moed zat ergens volledig vooraan, diep in de schoenen- dat een arm om de schouder werd gelegd en de knaap van 12 zei: we komen er wel. En die bezorgdheid en ondersteuning was er opnieuw.

En dus hebben we de voorbije vijf dagen bewezen we dat we het nog kunnen. Iedereen was op post, problemen werden opgelost en vooral: muzikant en publiek werden fijn opgevangen. De toiletten waren proper en de pint getapt in een proper glas. Wat wil een mens nog meer? Muziek? Jawel, die was er de voorbije vijf dagen in overvloed. En eigenlijk hadden alle groepen ook nog een muzikale gast bij. Wat het boeiend maakt? David Munnelly’s broer speelde een duo met Helen Flaherty… Blowzabella nodigde Simon Gielen uit op ’t podium. Bert en Udhav hadden tanpuraspeelster Greet mee, Bruno en de Garre nodigden Marijke Geutens uit en Brise l’Ame liet zich versterken door percussionist Frank. Iedereen ging van hier weg met een goed gevoel. ‘What a nice place’ hoorde iemand onze Indische muzikant zeggen…

En al zijn we hier nog niet bekomen van zoveel goeds, volgend weekend wordt alweer in elkaar gebokst. Toonmoment-benefietconcert, Phønix, Degimbe & Arnoud, Cecilia: welkom!