De blues… het triestige gevoel, karrenvrachten en ladingen vol ellende… Passie en hoop… Door de tijd heen een herkenbare muziekstijl die refereert naar de gedwongen verhuis en de uitbuiting van onze Afrikaanse medemens… Het is niet de enige blues in de wereld… Fado, Rembetika en ook Tjanne van Wannes mogen van mij gerust op hetzelfde innige niveau staan. In Vlaanderen, lang geleden, had je het muziektijdschrift Gandalf. Een Leuvens gegeven dat folk en blues ter harte nam. Het zijn inderdaad twee genres, folk en blues, die veel gemeen hebben. Vandaar dat je hier af en toe wel eens een bluesvertolker zag passeren. Ik herinner mij nog vaag het telefoontje van wijlen Geert Vinckx om te zeggen dat hij een fantastische mondharmonicaspeler had ontmoet die voor een habbekrats wel wou optreden in ’t Eynde. Ja, dat was de jonge Steven De Bruyn… En er zijn er nog gepasseerd, uit Amerika, uit Engeland en onlangs nog overdonderend uit eigen land Lightin’ Guy. Hij nam de blues tot zich. Dat was duidelijk. Maar de echte blues en vooral veel, daarvoor trek je naar Peer, naar Hamme (www.bluesoandaastoazze.com), naar de Banana Peel in Ruiselede… Naar één plaats hoef je helaas niet meer te gaan. Crossroads in Antwerpen is niet meer. Achttien jaar lang was deze blueskroeg puur sang hét podium voor honderden zielslijdende creatievelingen. Huur verlopen, zaak wordt opgewaardeerd en moet trendy en hip worden. Herkennen wij dat ergens van?

De uitbaters zijn op zoek naar een alternatief… Wij hadden elf jaar geleden het geluk naar deze erfpacht te kunnen overstappen. Of we trendy en hip zijn, wie kan dat een barst schelen…? Pure muziek, met respect voor muzikant, publiek en medewerker, daar gaat het toch om?

Bij deze een hart onder de riem voor Jan en Suzy. Waar een wil is, is een weg. Zonder kleine clubs kunnen we evengoed allemaal junkies worden…