Rust in vrede...

De Vlaamse folkwereld (en de muziekwereld in 't algemeen) heeft de laatste weken harde dobbers te verwerken gekregen. Wilfrid Moonen verliet ons, Filip stierf plots(en véél te jong) net als gitarist Lieven van Kadril... Rembert Desmet, aan wie we in onze club feyne herinneringen hebben, ruilde ook het heden met het verleden.

 

En ook nog Franske. Franske zal voor veel folkies van vandaag een onbekende zijn. Laat ons zeggen dat hij een gezegende leeftijd heeft bereikt, maar in de folkwereld van vroeger was hij niet weg te denken. Met Kabardoesj speelde hij bij wijze van spreken nooit op een podium maar altijd tussen en voor de mensen. Met zijn onverzorgde uiterlijk en scherpzinnige blik kon hij inderdaad een twintigeeuwse Jezus (Jeseke) zijn. Een figuur zoals je er vandaag geen meer vindt, tenzij in films. Die zijn dan natuurlijk niet echt, Franske was een echte doedelzakspeler. Ja, misschien niet de beste, maar een echte muzikant van vlees en bloed. Maar dus ook weg.

 

En ik kan niet naar zijn begrafenis. We moeten werken in onze club. Een opnameweekend is niet niks, zeker niet als je het goed wil doen. En je gasten ontvangen, goed ontvangen... Het vergt tijd.

 

Daardoor kan ik ook niet naar de begrafenis van Bernard De Smet, directeur van het Masereelfonds. We liepen die voor het eerst tegen het lijf bij een poging om kleine podia in Vlaanderen te verenigen. Later hebben we met hem en het Masereelfonds een middag georganiseerd rond Sabam. Ook Godfried Willem Raes was toen van de partij. Met een vrachtwagen vol met mechanische muziekmakers... Maar Bernard is ook gestorven...

 

Het is winter?

Ik buig ootmoedig het hoofd.

 

Dat het maar snel lente wordt...

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Uitgelichte berichten

Nieuwjaarsbrief van Ilse en Rik

31/01/2018

1/2
Please reload

Recente berichten

23/1/2018

17/1/2018

12/4/2017

Please reload

Archief
Please reload

Zoek op trefwoord