Edgelarks, ‘t Ey 26 november 2017

7/12/2017

Hannah Martin speelt gevoelig en mooi op five string fiddle, five string banjo en guitar-shaped bouzouki.  Hannah Martin zing mooi en kwetsbaar.  En ze oogt mooi en teder.  Of dat laatste ook daadwerkelijk zo is hoef ik niet te weten te komen.  Af en toe mag een droom gewoon een mooie droom blijven, om alleen maar naar te kijken, zonder het risico te hoeven lopen dat hij in scherven barst wegens een confrontatie met de realiteit.  Dit  geheel ter zijde en niets ter zake doende uiteraard.

 

 

Phillip Henry is een virtuoos sfeerschepper op dobro, slide guitar en Indische slide guitar en kan nog zingen op de koop toe.  De wortels van zijn ritmisch mondharmonicaspel zitten verankerd in de Britse blues van de sixties, toen John Mayall zijn vaderland verblijde met de blues van Sonny Terry en Sunny Boy Williamson.

 

 

Met sfeervolle, kwetsbare muziek, gedrenkt in een subtiele dynamiek, afgewisseld met een stomende mondharmonica, kun je een feestje bouwen.  Edgelarks deed het, dus dat is bewezen.  Na zo’n concert kom je thuis met de nazinder van een staande ovatie in je oren, neem je je eigen instrument en speel je alsof je leven ervan afhangt.  En als je bent uitgeraasd ga je slapen met de dankbare gedachte: gelukkig zijn er zotten zoals Dirk, zottinnen zoals Hilde die hem zijn gang laten gaan en een heleboel toffe mensen die zoiets als ‘t Ey mogelijk maken, anders had ik dit niet meegemaakt vandaag.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Uitgelichte berichten

Nieuwjaarsbrief van Ilse en Rik

31/01/2018

1/2
Please reload

Recente berichten

23/1/2018

17/1/2018

12/4/2017

Please reload

Archief
Please reload

Zoek op trefwoord