NV3, 10 December 2017 in ‘t Ey

14/12/2017

De letter-cijfercombinatie NV3 doet me in eerste instantie denken aan zonnebrandcrème met een hoge UV-werende factor.  Het enige wat het Naomi Vercauteren Trio met deze absurde associatie van doen heeft, is dat Naomi’s vioolspel op zonneschijn lijkt.  Gitarist Jan Debrabandere roept anderzijds de volle maan in me op.   (Waarom toch?)  Maan weerkaatst zon en voegt er zijn eigen schijnsel aan toe.  Bert Ruymbeek tenslotte is als een heideveld dat groeit en bloeit onder al die zonneschijn.  Accordeons schieten als paddenstoelen uit de grond, zwart met witte stippen.  
Genoeg sprookjesonzin.  De nuchtere realiteit was dat het optreden van NV3 enkel vergeleken kan worden met een bergwandeling op een zonovergoten dag, wat uiterst welkom is in meteorologisch duistere tijden.  De belichting van het landschap is perfect, een beetje mistig.  De temperatuur ontdoet je van jassen en t-shirts.  Een enkel zuchtje wind houdt het besef in je levend toch nog ergens op aarde te vertoeven.  Ondanks uitermate prettig gezelschap zeg je geen woord want elk geluid zou de perfecte harmonie van het moment maar verstoren.  Zo’n concert was het dus.

 

 


Als je je naam geeft aan een groep, dan maak je van je muziek een handelsmerk.  Mag ik ‘Naomi V3’ als alternatief voorstellen voor zowel de verkorte als de lange naamsversie?  De V2 was slechts een lange-afstandsbommetje uit WOII dat amper tot Engeland reikte.  Met de V3 moet je de overkant van de oceaan kunnen bereiken.  Internationale klasse met een Waaslands polderlabel.  Kortom: beter drie uitstekende muzikanten uit je eigen achtertuin dan… (zelf aan te vullen naar eigen behoefte en inzicht)

Ter verantwoording:
De oorzaak van het feit dat er bizarre onzin in een concertverslag binnensluipt na een weekendje ‘t Ey is geheel en al te wijten aan die illustere locatie zelf, waar weinig is wat het lijkt:  de ruimte rond de toog is geen café maar een foyer, de baas is geen voorzitter of chef maar coördinator, bier zuipen is aan cultuur doen, het personeel bestaat uit vreywilligers en ze bedienen zich aldaar van een endemische spelling wat betreft korte of lange ey.  Elkaar begroeten gebeurt er met een kus, niet uit liefde maar om het muziekvirus sneller te verspreiden.  Hoe zou er dan nog een normaal concertverslag uit mijn vingers kunnen vloeien?

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Uitgelichte berichten

M’Anam, kerk van Belsele, donderdag 31 oktober 2019

01/11/2019

1/3
Please reload

Recente berichten

23/1/2018

17/1/2018

Please reload

Archief