Còig

17/1/2018

Enkele muzikale vertegenwoordigers van het allegaartje aan door de eeuwen heen op Cape Breton gestrande migranten is op het Ey-podium terecht gekomen. Rechts een bebaarde toetsenist met bodybuilderschouders en een gewatteerd sixpack onder zijn zwart securityhemd. Links een gitarist - mandoline- en bouzoukispeler die vanachter een CM-dienstenloket leek weggeplukt (een echte das met sneeuwpoppetjes!). Daar tussenin twee violistes: een blinkende bloemetjesjurk en een hyperactieve glitterjurk. Deze laatste ging perfect op in de achtergrond, dat psychedelische zwarte doek met lichtgevende sterretjes dat me telkens weer aan het hallucineren zet.

 

 

Een visueel allegaartje dat niet meer kon contrasteren met de hechte Schots-Iers-Franse muziek die het viertal bracht. Strathspeys die de river Spey van enkele nieuwe stroomversnellingen voorzag, een overstroming in Inverness tot gevolg. Reels, Jigs en muzikantenhumor die rechtstreeks uit het repetitiekot met de bak bier in het midden kwam: een cover van Peter Gabriëls Salsburry Hill, een ragtime versie van Jinglebells. Dat krijg je met het concept ‘kerstconcert’. Ondanks de occasionele Christmas Carol spatte het spelplezier in het rond.
De prijs voor de grondigst getrainde buikspieren ging alvast naar de violiste met de kerstboomjurk. Twee sets lang bleven haar voeten in een duizelingwekkende cadans op en neer gaan. Resultaat: twee versleten schoenzolen, vier wankele stoelenpoten en een gladgeschuurde zitting.

Alweer een degelijk optreden dus.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Uitgelichte berichten

Nieuwjaarsbrief van Ilse en Rik

31/01/2018

1/2
Please reload

Recente berichten

23/1/2018

17/1/2018

12/4/2017

Please reload

Archief
Please reload

Zoek op trefwoord