Ghent Folk Violin Project (‘t Ey, zaterdag 10 maart 2018)

13/3/2018

What’s in a name. Gent en het Waasland, verbroederd met Damascus en het stuk geschoten Hom. Wat onze samenleving als geheel niet of nauwelijks lukt, is een vanzelfsprekendheid in het muzikale universum van Wouter Vandenabeele. Tijdelijke migranten of permanente inwijkelingen uit Mali, Noord-Afrika, Palestina, of van waar dan ook, van zodra ze de taal van de muziek machtig zijn, zet Wouter zijn strijkstok op hun snaren en kruipt de muzikale bevruchting richting podium. Nu dus met twee geniale muzikanten uit Syrië.

 

De muziek van het voorlopige sextet was afwisselend teder, beklijvend, bevreemdend, uitbundig en non-stop virtuoos.  De God van het Ey-podium bewaakte zijn magie en bestrafte meedogenloos elke flauwe grap.  ‘Naomi komt jammer genoeg van de verkeerde oever van de Schelde’, werd prompt bestraft met een door zijn stoel zakkende eerste violist. Nee, onze Mona Lisa  met de viool, daar mag niet mee gelachen worden. Indien Da Vinci nog geleefd had, zijn meesterwerk was nooit afgeraakt wegens betoverd door de muziek.

 

Zelden zes muzikanten tegelijk op het podium zien staan die zo aan elkaar gewaagd waren en elkaar in wederzijds respect naar de muzikale hoogvlakten joegen. Leve de immigratie!  Elias en Shalan, thank you for staying alive.

 

 

En nochtans had ik de sacrale inleiding tot dit concert gemist: de inleidende speech van onze coördinator. De oorzaak: vijfentwintig padden die mijn vierhonderd meter lange, gedeukte oprit als trage weg richting paaiplaats gebruikten en voor wie ik om de haverklap de auto uit moest. Ook zij hebben het overleefd.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Uitgelichte berichten

M’Anam, kerk van Belsele, donderdag 31 oktober 2019

01/11/2019

1/3
Please reload

Recente berichten

23/1/2018

17/1/2018

Please reload

Archief