Ooit Gemist – Een weekendje EY

24/12/2019

De werking van mijn favoriete folkclub lijdt slechts onder één manco: er is niet zoiets als een ooit gemist / uitgesteld kijken /opnemen-en-later-bekijken functie.  Bijgevolg dien je bij elk aangekondigd niet te missen optreden, er echt daadwerkelijk telkens weer voor te zorgen dat je er op tijd geraakt.  Vrijdagavond of geen vrijdagavond.  Moe of niet moe.  Weer of geen weer.  Aanzetten en toekomen.  Oef.  Dirk is nog maar net aan zijn speech begonnen.  Nog net tijd om een granenkoffietje te bestellen, want aan cultuur doen (c.q. heel veel bier drinken) doen we allang niet meer.  Niet dat het erg is om in ‘t Ey te zijn, want als je er eenmaal bent, wil je er niet meer zo gauw weg.  Behalve als je omvalt van de slaap, want dan kan je maar beter niet op een barkruk zitten. 

Voor mij is het voordeel van ‘t EY dat het net dichtbij genoeg is om er in een dik half uur te geraken.  Een ander voordeel is dat het net ver genoeg rijden is om er niet elke dag van het weekend aan de toog te gaan hangen.  Maar dat laatste voordeel is dus tevens een nadeel, gezien de niet aflatende kwaliteit van de programmatie.
 

 

Na het rateren van Marieke Van Ransbeeck, moest en zou ik het daaropvolgende weekend de schade inhalen.   Op sinterklaasavond stond Osama Abdulrasol immers op het programma en op zondag 8 december het illustere Ye Vagabonds, een Iers broederduo voor wie zingen even vanzelfsprekend is als ademhalen.
 

Wie bij de naam Osama automatisch en alleen aan een door Amerikaanse SEALS opgejaagde terrorist denkt, is duidelijk niet bekend met onze lokale folkscene.  Onze Osama heet Abdulrasol, is virtuoos bespeler van de schootliggende Perzische harp of kanoun en daarenboven een begenadigd componist en performer.  Het maakt niet uit met welk ensemble hij het podium inneemt – in het verleden zagen we hem met Tri a Tollia, het Osama Abdulrasol trio en nu met het Mundus Trio – voor hem moet je gewoon je kot uit komen.  Vingervlug gespeelde melodieuze muziek, geraffineerde arrangementen, geruggensteund door een creatieve percussionist en zelf in steun van een zangeres die de sensualiteit van het Arabische lied met heel haar lichaam vertolkt, zo horen we hem het liefst.  De kanoun is een gesofisticeerde bak met snaren, waarop Osama al tokkelend, om de paar maten wat klepjes verzet om weer een ander half- of kwartnootje in zijn improvisaties te verwerken.  Zeldzame klasse.
 

 

Zo ook Ye Vagabonds.  Brian en Diarmuid Mac Gloin (echt waar, zo heten ze) hadden voor de gelegenheid een derde muzikant meegebracht om nog wat extra accenten aan hun muziek toe te voegen.  Echt nodig was dat niet – maar storen deed het evenmin –  want wat ze met zijn tweeën qua samenzang en samenspel lieten horen, vloeide recht uit het hart en getuigde van de nodige metier.  Eigen songs of bewerkingen van traditionals, ze werden met de nodige dosis vocale harmonie en instrumentale soberheid gebracht. Less is much more.  En dat werd door de overvolle zaal zowel gesmaakt als geapprecieerd.
 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Uitgelichte berichten

M’Anam, kerk van Belsele, donderdag 31 oktober 2019

01/11/2019

1/3
Please reload

Recente berichten

23/1/2018

17/1/2018

Please reload

Archief